Hope from the ashes

Ze stapt uit haar auto en als we elkaar ontmoeten, en zegt enthousiast: ‘Je hebt een bloem in je haar!’ Dat heb ik inderdaad regelmatig, maar word wel nieuwsgierig waarom juist dit voor haar een opvallend detail is.

Die avond praten en praten en praten we. Het gesprek levert mij soms kippenvel, dan weer ‘verbazing’, het gaat van glimlach naar glorie. Deze vrouw heeft zoveel meegemaakt en te vertellen, daar is één avond te kort voor.

Wat die bloem in mijn haar betreft: zij heeft gedroomd dat ze - in een gouden jurk - gefotografeerd werd door iemand met een bloem in het haar. Al was goud niet de kleur die ze draagt, ze vertelt me dat de jurk er inmiddels is. (Wat weer een heel bijzonder verhaal op zich is, maar te lang voor nu). Dat er beeld moeten komen, dat is wel duidelijk. Maar … het is ook heel eng. 

Mijn hart gaat wijd open hiervan: dit verbeelden, die gouden jurk… maar waar dan? We laten de locatie even bezinken en de volgende dag voel ik dat het een ‘kapotte plek’ moet zijn: een schroothoop of zoiets. Ik bel haar op met dit idee en ze beaamt dat met tranen in haar ogen.. dat is het ja. 
She raise a halleluja, up from the ashes, hope will arise.
Het lied blijft maar door m’n hoofd gaan… 

Arise from the ashes. 
Herrezen vanaf de ashopen. 
Met haar gouden jurk schijnen op de ashopen van het leven.

De foto’s hebben we samen gemaakt, - voor mij met alleen de info van die ene avond -. 
Het was voor zowel haar als voor mij een prachtig, zoekend en helend proces om de beelden te maken. 
Het doet nogal iets met je als je in een gouden jurk op kapotte auto’s staat en niet anders kan dan zingen….! 
‘Our weapon is a melody’.

Maar hoe deel je beelden, zonder recht te doen aan het héle verhaal?
Dus nodig ik haar uit om verder te vertellen. In deze blog kun je haar verhaal lezen, in woord en beeld.
Het is een heftig onderwerp, maar beiden hebben we het gevoel: de waarheid mag, nee móet, aan het licht komen. En dat vergt moed. 

De eerste keer dat ik zo’n intense, lange blog ga delen. Het was een ‘zware bevalling’, maar beiden weten we dat dit er moest komen. 

Neem er de tijd voor. Zoveel tijd als jij nodig hebt. Maar lees het. Helemaal.

De waarheid mag, nee móet aan het licht komen.

Er is een verhaal wat je wil delen. Waarom wil je dat delen?

De reden waarom ik het wil delen, dan komt als eerste in me op: omdat God het wil. 
Omdat het heel lang een negatief geheim was, wat mijn leven heel negatief beïnvloedde. De laatste tijd kwamen steeds teksten op mijn pad over waarheid, wat waarheid is, duisternis, gevangen zijn, niet in het licht komen.
Ik besefte: er is bij mij wel echt een geheim, iets wat niemand mag weten van mij.  Het is een proces, en ik kan niet meer anders dan tevoorschijn komen.  Eerst besef je: ‘hé, ik heb dingen meegemaakt die niet kloppen. Ik reageer soms zo heftig of anders, uit balans'. Wel dacht ik dan nog: ‘nou ja, maar iedereen maakt dingen mee’ en daarmee bagatelliseerde ik het nog wel heel lang. 

Er groeide een sterk verlangen in mij: meer van God in mij, ik wil echt, puur worden. Want ik had vaak sombere buien, onverklaarbare buien. Als ik onbewust door iets getriggerd werd, kon ik best wel ontploffen, schelden. Maar ook kon ik me soms helemaal afsluiten: laat me. 

Maar ik wist er echt niets van dat seksueel misbruik daar een rol in speelde, ik wist dat echt niet, dat kwam niet in me op, dat die boosheid met dát geheim te maken zou kunnen hebben. Als klein meisje speelde die boosheid al een rol, maar nu was ik boos op de kerk, mensen om me heen, niemand leek me te kunnen helpen.”

Via een klant hoorde ze van een project voor ‘jong volwassenen die in de problemen zijn.’ Belangstellend stelde Miriam vragen: ‘Wat voor soort problemen, maar wat voor soort zorg hebben ze dan nodig?’ Een antwoord is haar sterk bijgebleven: ‘Seksueel misbruik het is ongeveer het allerergste wat je kunt meemaken, zo’n verwoestend effect heeft het. En dat heeft als eerste erkenning nodig.’

Heel vaag begon er iets te dagen, van ‘het geheim’ wat zolang verborgen had gezeten. Het besef groeide: ‘Het is bij mij ook gebeurd, hoe kan ik dan leven, gewoon leven, gewoon getrouwd zijn,,… eigenlijk zou ik dus ook in zo’n soort opvanghuis moeten zitten? Dat begon te dagen.’

Heel voorzichtig vertelde ze er iets over tegen haar man (een soort feitelijke weergave zonder emotie), en tegen een vriendin. (Waarom zit mijn lichaam zo op slot)

Jij bent een pientere jonge dame, hoe kan het dat jij niet wist hoe diep seksueel misbruik is? Heb jij je daar altijd voor afgesloten, of  - en dat is een conclusie die ik dan trek - zijn er misschien wel veel meer mensen die werkelijk geen idee hebben wat de gevolgen zijn van seksueel misbruik. Wordt er zo weinig over gepraat ook bijv. op opleidingen dat te weinig mensen weten wat en hoe van dit fenomeen?

Ja, daar ben ik bang voor. Ik denk dat voor heel veel vrouwen (ook mannen) die iets dergelijks hebben meegemaakt (aanranding, verkrachting, veelvuldig misbruik) zó’n overweldigende ervaring is, dat je lichaam op slot gaat en andere klachten geeft, ook op latere leeftijd. Het moment zelf hebben ze zo diep weggedrukt en wordt gebagatelliseerd: ‘Het was niets’ of ‘blijkbaar heb ik iets gedaan of gezegd dat ik de aanleiding ben geweest voor’ (en dan gaat er gelijk een schuldgevoel aan). Al die nare gevoelens en gedachten moeten zo ver mogelijk weggestopt worden. Je wil daar nooit meer naar terug naar die beangstigende ervaring. 

Ik heb het destijds meerdere keren in mijn omgeving gedeeld, zij gaven niet de erkenning die dit nodig heeft. En door zo’n reactie worden die laagjes steeds meer dichtgeschroefd. Want, zo redeneer je: 'als het ‘echt erg’ was, dan was je er toch vanuit gegaan dat je hulp had gekregen?' 

De rest van de blog kun je hier lezen: arise from the ashes.

She raise a hallelujah, up from the ashes hope will arise!