Dat gebeurt niet in mijn omgeving.
- omstander zijn -
Ooit over gehoord, maar het was zo ver weg. 'Dat gebeurt niet in mijn omgeving' dacht ik.
Dan ineens komt het dichtbij, het wordt tegen je verteld.
Wat hoor ik nu? Dat kan niet. Toch is het waar zie ik aan je gezicht.
Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Moet ik wel iets zeggen? Ik weet het niet, het enige wat ik zie is verdriet en heel veel pijn. Je verteld een gedeelte van je verhaal, ik luister, geschokt.
Om ons heen kinderen, onze kinderen. Heb ik mezelf afgeleid en mijn aandacht aan de kinderen gegeven of heb ik jou aandacht gegeven? Ik weet het niet meer. Heb ik je laten uitpraten? Ik weet het niet meer.
Zonder het te beseffen ben je omstander.
's Avonds thuis kwam het besef. Verslagenheid, boosheid, onbegrip, hoe kan iemand zoiets doen? Tranen voor jou... Zoveel verdriet en ik besef helemaal niet wat jouw verdriet echt inhoudt, hoe diep dat zit.
Hoe kun je 'perfect' reageren, als dat al bestaat.
Wat moet ik doen nu? Wat kan ik doen? Ik heb geen idee. Dit is zo onbekend. Hoe goed kennen we elkaar eigenlijk?
Ik wil helpen, maar hoe?
Je bent gewoon jij, iemand met een jaloersmakend geloof. Zo vol vertrouwen. Zo iemand had ik nodig, niet jij mij.
Steeds vaker spreken we elkaar. Handig zo'n speeltuintje voor je deur. Af en toe gaat het erover, vaak ook niet. Moet je er steeds over beginnen? Hoe doe je dat? Ik wil je geen pijn doen, hoe begin je dan over zo een onderwerp?
Tegelijkertijd zie ik je niet als 'alleen' een slachtoffer, je bent nog steeds jij. Jij, met een verschrikkelijk verleden. Wel een slachtoffer, maar ook een super fijn persoon om mee om te gaan. Vaak is het geen eens bewust aanwezig wat een ellende jij moet kennen als we gezellig zitten te kletsen.
Steeds meer stukjes kreeg ik te horen van jouw verhaal. Heftige momenten en elke keer een beetje meer besef dat dit echt dieper zit dan ik steeds weer besef. De pijn het verdriet, de afwijzingen.
Elke keer weer een nieuwe 'ontdekking' voor mij.
Dat ik omstander ben was voor mezelf nog helemaal niet duidelijk.
Ik wilde er voor je zijn, zeker! Maar heb je wel wat aan me? Want wat kan ik voor je betekenen?
En toch kwam het steeds terug, hoe jij verteld had dat ik er al was geweest zonder dat ik het wist. Met m'n bakfiets als jij voor op het bankje zat. Afleiding voor jou, een gezellig moment voor mij.
Je vecht voor je kinderen. Vooral voor je kinderen en voor je nichtje, wanneer ga je nou ook voor jezelf vechten?
Waarom zie je zelf niet in dat jij het zelf ook waard bent?
Dat heeft hij ook van je afgepakt, weer een nieuw besef voor mij.
Heel veel gezellige momenten, fijne momenten. Voor mij ook waardevolle momenten. Ik kon ook delen over m'n geloof met je. Gewoon zo uit het niets en je bent altijd bereid om het erover te hebben. Je wilt het er juist graag over hebben. Zo fijn!
Ondertussen zie ik je wel vechten. Ik wil zo graag helpen, maar hoe?
Steeds vaker mocht ik even oppassen, vertrouwde je je kinderen aan me toe. Ik voelde me zo dankbaar dat ik iets kon doen. Het besef dat ‘gewoon er zijn’ voor jou zo waardevol was besefte ik niet.
Niet te vatten
Het symposium.
Je wist al vanaf het begin dat je erheen zou gaan. Het was niet helemaal helder, maar toch zou je gaan en ik zou wel even meegaan. Oké, ik ga wel mee. Maar ik heb geen flauw idee wat het is eigenlijk.
Daar gingen we, op naar de zwarte pakken. Om 'Dat wordt geen gezellig uitje hè' van mijn man konden we lachen.
Wat een hoop emoties, maar ook zo ontzettend waardevol. Zo beladen, heftig, verdrietig, onbegrijpelijke dingen. De workshop waar jij zo ontzettend sterk was. Dankjewel dat ik dit met je mocht delen.
Het interview.
Die ene vraag.
Wat gebeurde er die eerste keer?
Het duurde even, het antwoord kwam.
Je was misbruikt, dat wist ik. Maar wat doe je met een meisje van 6 jaar? Hoe ver gaat dat precies? Daar ga je niet uitgebreid over nadenken. Natuurlijk, je weet wat het betekent en ergens weet je wel wat er dan gebeurt. Wat er kan zijn gebeurd. Maar het is te heftig.
Toen was daar het antwoord.
Je benoemde het hardop, de details.
Tranen..
Hoe ben jij zo sterk? Wat een weg heb jij afgelegd, het is niet te begrijpen. En tegelijkertijd ben ik zo blij, zo dankbaar als ik je eindelijk hoor zeggen 'ik ben het waard'. Je bent het zo ontzettend waard!
Weer een beetje meer het besef dat het nog dieper zit dan je denkt.
Tegelijkertijd het besef dat je als omstander het nooit zal weten, hoe diep.
Wat ben je sterk, wat ben je dapper! Met heel veel vallen en opstaan. Maar kijk, waar je nu staat! Hele plannen, je loopt er niet voor weg. Je gaat juist de strijd aan. Denk je wel aan jezelf? Geef je ook jezelf de tijd om een beetje bij te komen van het afgelopen jaar?
Ik ben God zo dankbaar dat ik je heb leren kennen. Wat ik niet besefte, heb jij denk ik ook niet beseft. Je bent echt waardevol voor mij. Je hebt me zo ontzettend geholpen met het vertrouwen in God stellen in alles van je leven, de meest kleine 'normale' dingen. Ik heb nog een hoop te leren en te ontdekken over Hem. En het is zo fijn dat ik weet dat ik er altijd over kan beginnen met jou. Je bent echt een zegen in mijn leven!
Zolang als het nodig is wil ik omstander zijn en je vriendin of die gekke bakfiets moeder ❤️